De laatste keer…

Ha lieve Rebel-Leerder,

Wanneer weet je dat het de laatste keer is? Van veel dingen, de meeste dingen weet je het niet, totdat het zover is.

Toen ik mijn vriend Steve 2 weken geleden zag, wist ik niet dat dat de laatste keer zou zijn. Als ik dat had geweten dan was ik naar zijn verjaardag gegaan in plaats van naar de verjaardag van familie. Maar wanneer weet je wat te kiezen, want stel dat ik voor zijn verjaardag had gekozen en het was de laatste keer geweest dat ik de ánder zou zien. Je weet het niet van te voren. Je kúnt het ook niet weten.

Wat je wel kunt doen is je bewust(er) zijn dat het van iedereen die je ziet het de láátste keer zou kúnnen zijn. Dat is waarom ik, toen de kinderen nog thuis woonden, het zo fijn vond om ze uit te kunnen zwaaien als ze naar school gingen.

I SEE YOU.

Ik heb je gezien, ik weet wat je aan hebt vandaag, hoe je (je) voelt, hoe je ruikt, wat je plannen zijn. Als dit de laatste keer is dat ik je zie, dan heb ik je gezién.

zeg-gedag-ik-zie-je

Ik was het weer vergeten om zó te kijken naar de wereld om me heen. Zo keek ik dus ook niet naar Steve, de laatste keer dat ik hem zag. Zo heb ik wel altijd naar zijn vrouw, mijn beste vriendin Marilie gekeken. Zij was ziek, van haar wist ik dat de laatste keer zou komen. Van Steve absoluut niet. Dat kón ook niet, dat mócht ook niet want hoe moest het dan met hun (‘mijn’) dochter Easy May en met hun zoon Dyce, die al niet begrijpt waarom zijn moeder nooit meer komt?

Maar het was écht de laatste keer. Zijn hart heeft het begeven. Easy & Dyce zijn wees. Hoe onwezenlijk… Hoe oneerlijk, hoe hartverscheurend.

De blog van vandaag was bedoeld om je te zeggen dat het vandaag de laatste keer is dat de Wild & Free Society geopend is. De laatste keer voor onbepaalde tijd. Hoe ironisch. Álles is voor onbepaalde tijd. Het was destijds een van de redenen dat ik van een jaarabonnement naar een maandabonnement ben gegaan, want een jaar? Wie weet wat er wel niet allemaal kan gebeuren in een jaar?! Maar dat weten we ook niet van een maand. Dat blijkt maar weer. Het is nog geen maand geleden dat ik Steve voor de laatste keer zag. We weten het ook niet van een dag. We wéten het niet. We hebben écht alleen het cliché van het nu.

We weten ook niet hoeveel we te verwerken krijgen. Easy May maakte dit prachtige nummer I will Rise, nadat haar moeder overleed gefilmd door haar vader…
Dat ze hier nu nóg een keer doorheen moet, voelt onmogelijk en het enige wat we kunnen doen is haar stevig vasthouden. Het enige wat we kunnen doen is haar dragen. Het enige wat we kunnen doen is voor haar zorgen.

Wat ga je doen als het échte leven voor de deur staat?

De Wild & Free Society is zo’n plek waar we elkaar stevig vasthouden, waar je kunt leren om van je Mess je Message te maken, waar je van je leven een kunstwerk maakt óók van je pijn. Omdat het er nou eenmaal állemaal is, en het er altijd zal zijn.

Totdat het de laatste keer is…

Vorig jaar werd de as van Marilie uitgestrooid in Joshua Tree Park, in deze blog lees je daar meer over. En in de e-course Zo maak je een Art Journal on the Road bespreken we dit, maar de les is ook vrijgegeven voor leden van het Kampvuur, het gratis membership van de Wild & Free Society. De les over het verstrooien van de as van Marilie kun je HIER vinden.

Heb jij jouw free membership nog niet geactiveerd, maar wil je wel graag deze les (en daarbij nog 100 andere Levenslessen + 2 mini e-courses!) bekijken, dan kun je HIER meteen jouw membership activeren.

We will Rise. Vast. Maar hoe? En wanneer? Geen idee.

This is it. We zitten middenin de shit. Die shine ligt nog ergens onder. We gaan er naar op zoek, zoals we zoeken naar onze sleutels, of naar onze telefoons als we ze kwijt zijn. En wie zoekt zal vinden. Er laten zich nu al glimpen van de shine zien. Het zit in kleine dingen die ineens zoveel meer betekenis krijgen en zoveel belangrijker zijn.

De poes die komt troosten.

De maaltijden die worden gebracht en samen gegeten.

Het lachen en huilen

De zussen, vriendinnen en vriend allemaal met elkaar op een hoop op de bank en die allemaal een deel van haar vasthouden en knuffelen. Eindeloos eindeloos eindeloos

De lieve berichten die via álle kanalen naar binnenstromen en niemand die antwoord verwacht.

De saamhorigheid

De liefde, de liefde, de liefde.

Je wéét niet wanneer het de laatste keer is.

Als dit de laatste keer is dat ik in je inbox beland, dan hebben we elkaar even gezien en gevoeld.

I SEE YOU

Liefs,

Lou

P.S. Het niet alleen zijn, en niet de enige zijn helpt écht! Bondgenoten zijn GOUD!

XO

ONTVANG GRATIS 2 MINI VIDEO COURSES EN 100 KAMPVUURLESSEN VOOR EEN LEVEN OP JE BLOTE VOETEN, WILD & COMPLETELY FREE

Neem contact op

We zijn even offline. Laat je bericht achter en je ontvangt zo spoedig mogelijk bericht terug!

Kun je er niets van maken? Creëer een nieuwe.